Skip to main content

Saan Mo Madalas Ubusin ang Oras mo ha?

Image
By

Marami talagang magagandang pangyayari ang madalas nagaganap sa ating mga paaralan. Nandiyan ang hirap sa projects, pag-ka badtrip sa mga Professors, cutting classes (kung minsan lang naman...), frienship bonding, sa akin... career na rin, lovelife?, dating..., labas-labas kasama ng friends, pakikipag socialize, hmmm... ano pa ba?, tsempre para matuto, matuto ng ka- walnghiyaan, ng pagka rebelde, ng pagka independent, ng pagka-liberated, ng maraming bagay about world..., ng pagiging wild, ng pagiging teenaged, ng mga kahenyuhan, ng mga bagong tuklas... (good or bad) wala tayong pake-alam. Dahil tayo ay nasa eskwelahan, malayo sa bahay, at sa maingay na bunganga ni Nanay; HOooOOpPs!!

OO naman, masaya, malungkot, nakaka-kilig 0 nakaka nLuv, pag-kabigo, tagumpay, sakripisyo at kaalaman,kaibigan, at ka-ibigan, sa eskwelahan natin yan mararanasan. Kaya nga bat pakiramdam ko eh... ayaw ko ng gumradewyt!!! sobrang nakakalungkot. Kahit na nga malayo pa yun. Minsan di ko maiwasan ang malungkot... matapos ang apat 0 limang taon ng pakikihamon, pag-dadaanan din natin ang kasukdulan ng mga ito. Gaano man kasaya o kalungkot, gaano man ito naging ka dali o kahirap, gaano man naging madugo ang laban o painless, di ito ang mahalaga, ang mahalaga... matatapos ito ng meron tayong natutuhan, ng may na bago sa ating pag-katao at tayo ay nadala na sa mga maling hakbang na hindi na sana nilagpasan, na tayo ay higit pang umunlad sa tulong ng ating mga insirasyon at pangarap... Maaaring ang mga panahon at ginugol nating oras sa loob ng paaralan ay magtapos na ano mang oras, pero ang tunay na hamon ng buhay ay nag-uumpisa pa lamang, Kaya salamat sa tanging lugar na humubog sa malaking parte ng ating pagka-tao.

Ang mga araw na mag-dadaan sa bawat taon natin sa paaralan ay dapat na ituring higit na kayamanan. Sapagkat di ito mapapalitan ni maibabalik pa ng kahit sinong santo dyan sa lugawan o ng mga psychologist diyan na aalamin ang pastlife mo at sasabihin pa na ikaw ay isang pharoh nung panahong kakagawa pa lang ng earth... kahit ilang ulit mong tanawin ang mga litrato ng friendships mo eh... hindi mo mapapagulong yan na parang slideshow kung slideshow man yan (eh hindi parin ikaw ang gugulong...) o di kaya eh panoorin mo man iyan ng paulit-ulit sa youtube, di niyan mapaparanas sayo ang sarap ng buhay... (iinggitin ka lang niyan sa pagbabalik tanaw)masuwerte tayong mga taong mayaman sa karanasan at kaalaman, dahil isa ito sa pinaka mahahalagang sangkap sa pag hubog ng isang tunay na tao sa darating na panahon ng mas malalaking paghamon.
Labels:

Comments

G.T Cancel said…
Panawagan nga po jan ke fatimasz.... KAJANAN!!!
September 18, 2007 at 12:11 AM
Post a Comment

Popular posts from this blog

Unang hirit!

By Locke
Due to insistent public demand, here it is, ang pinakauna kong post sa blog ni G.T. Cancel a.k.a. BatangNilafang. Wahahaha! Sa wakas patapos na rin ang 1st semester, punyetang mga projects yan! Nangayayat ako ah! Hindi ko inasahang magkakapatong-patong yung mga projects ko, masyado kasi akong nagpetix-petix, inisip ko nung una, matatapos ko din yun kaagad, pero nakalimutan ko ang isang napakahalagang bagay... tamad nga pala ako.^^ La naman ako masyadong masabi tungkol sa darating na sem break maliban sa... yippee!!! tsaka woohoo!!! at damn you Abi and your infectious laptop! Joke lang. =p Isa sa mga bagay na nagpasakit sa ulo ko ngayung sem ay yung nakakasulasok na dami ng mga virus sa mga pc sa comp. lab. Dati balewala lang sakin yun, dahil madali ko lang naman natatanggal at di naman nahahawa yung pc ko sa bahay pag sinasaksak ko yung usb ko, pero di ko inakala na sa huling araw pa ng klase ko mabibiktima... Kaya ngayon habang abala ko sa pagtutuldok dito sa keyboard, nag-sscan ako n...
1 comment
Read more

hayz...

By
Hindi na nga ianaasahan, at isa pa masyado na ngang biglaan, abala na sa sched namin, super gastos pa ang inabot ko dito... masaya, ine-required kami ng program head namin na mag punta sa world trade center, hindi yung binomba, yung local world trade natin dito sa pinas... eto, eh sa sobrang lapit sa mga pwedeng pag-galaan, kaya ng maka tuntong pa lang kami eh, buong sabik agad na nag puntang MOA ( Mall of Asia ) malapit lang kasi yun. Hayun, pikturs-pikturs ang inabot namin sa galaan, halos nakalimutan ko na na may mga projects pa kaming hindi natatapos >hayzz Marami nga kaming kabalbalan na pinag gagawa duon, kumain, mag window shopping panoorin yung mga taong may ibat ibang emosyon ang mga mukha habang nag lalakad ( tapos pag-tatawanan lang) AHahaha!!!! masaya talaga, dahil kumpleto kami, kaming mag kakaibigan. yung nasa pic. Pag Uwi ko kinuwento ko kaagad sa aking butihing ina lahat, sabi nya sa college life ko daw talaga madalas mararanasan yang mga lakad-lakad na yan, at haban...
1 comment
Read more

Eh, How Do I Tell This?

By
People have believed that there is more to the world than meets the eye. Behind the outward, material appearance of things there is sensed something inward, immaterial and usually invisible. To tell the truth I also having a hard time believing this unearthly things, I tried to separate my self with such eerie matters. But we cannot deny their existence they are part of earth's creation and they take a place in our everyday life and experiences. I grew in Manila, a civilized city here in the Philippines where you wouldn't expect that creepy things exist in here, but we do know that a man cannot invent anything which he didn't know, you know that it exist because you believe eh? y/n? I wont just tell a story related with this, and its not just to tell a story from a story teller ( or wherever i found such stories ) but instead to share my own perceptions about it, to navigate the ghostly world of unbounded spectral encounters. To define the myth and facts behind stories, als...
2 comments
Read more